Een "niet alledaags" verslag van een reünie van de 31-32 AAT

Februari 1980.
Een witte envelop met het AAT-embleem glijdt in mijn brievenbus. Wat zal het zijn? Links in de hoek: "D. van Breemen".
Nog vóór de envelop open is, vindt er een enorme snelle omschakeling in mijn hersens plaats.
"Reünie"....Indonesië. Het hele tafereel - van opkomst te Harderwijk, het zeemansgraf in de Stille Oceaan, Sabang, Salatiga, Soerabaja. Kertosono, Batavia - schiet door 't hoofd.
Wat kan een mens zich in korte tijd veel herinneren over een lang vervlogen tijd. Maar even snel neemt 't alledaagse leven
weer zijn beslag.
De schrik slaat mij om 't hart als ik ontdek dat 19 april voor mij niet uitkomt. Wat nu!
Het zweet staat op 't voorhoofd. De krant kun je nog missen, maar...een reünie.
Nee, dát kan niet.
Op de laatste dag van de inschrijving zijn de problemen opgelost. Het giro'tje is gauw geschreven.
Als ik de mooie stenen kazerne binnenrijd, denk ik terug aan Harderwijk. Houten barakken; het was er altijd koud; de kachels konden alleen maar roken; iedere dag een emmer kolen scheppen; stapelbed; strozak. Terwijl de administratie in het "Gouden" boek naar mijn naam zoekt, rolt mijn blik door de volle zaal. Veel bekenden, een lekker gezellig geroezemoes. Je proeft de ontspannen sfeer. Al handen schuddend, baan ik mij een weg naar de koffiebar. Als ik - na tal van oponthoudjes - er bijna ben, roept een stem door de microfoon dat wij verzocht worden ons te verzamelen bij het borstbeeld van Generaal Spoor.. De kranslegging, 't stichtend woord van de aalmoezenier, de erewacht en de Last Post maken mij stil. Het verleden vliegt als de dag van heden door mij heen. Enkele omgekomenen komen glashelder voor mijn geest. Ik denk ook aan hen die door vijandelijke handelingen gewond zijn geraakt. Dankbaar mogen WIJ zijn, dat wij ondanks de vele gevaren, NU hier kunnen staan.


Onder het genot van koffie en broodjes komen de verhalen over vroeger weer los. Het lijkt wel of wij gisteren uit Indonesië zijn gekomen.
Onvoorstelbaar wat er uit de "diepte" naar boven komt, soms zelfs de kleinste voorvallen. Als deze gesprekken gelijk op een bandje werden opgenomen, ontstond er een prachtig dagboek.


Men raakt niet uitgepraat. Logisch....OVERAL hebben ze gezeten: Ambarawa, Djember, Soemenep, Bandoeng, Makassar, zelfs op Bali. ALLES hebben ze meegemaakt.
Familie, hangende aan de trein in Rotterdam, warme bootreis, 2 politionele acties, parades. Vervoer van sobats, chinese vluchtelingen, manschappen van de TNI.
Transporten met fourage - koeien - bruggen. Detachementen enz. enz., teveel om op te noemen. Uit 't niets werd een pantserwagen gemaakt. Zijn naam "Dumpie", in heel Oost-Java bekend, verraadt waar 't materiaal vandaan kwam, Herman Put, een Amsterdammer - waar is hij?- poetste elke dag zijn troetelkind op. Je merkt dat er de laatste jaren al enige reünies zij geweest. Zichtbare herinneringen zoals foto's en andere materiaal zijn thuis gelaten. Er worden nu meer afspraken gemaakt om deze bij elkaar thuis nog eens te komen bekijken. Mede doordat echtgenotes hun man vergezellen, ontstaat er een steeds bredere band. Daarnaast proeven zij een stukje van de kameraadschap die tijdens het langdurige verblijf in Indonesië is opgebouwd en niet meer af te breken is.
In de middag lokt goed verzorgde dansmuziek velen naar het kleine dansvloertje. "De Slapies" met de echte Gerrit Bingelstein verrastte ons weer met de nodige liedjes. De toehoorders hadden "hun" Maleis nog niet vergeten
Kreten als "Apa itoe", Baboe bagoes", "Slamat tidoer", "besok" vlogen door de zaal. De zaak van " 't Auto'tje stond terecht nog op 't programma. Jammer, dat 't Auto'tje nog niet goed gerepareerd is, want even later zag ik Gerrit letterlijk in de pleisters lopen. Zijn koffer moest in de achterbak. Vergeet 't maar! Hij vergistte zich en het werd zijn hoofd. Zijn "uitroepen"heb ik niet gehoord.
De wat laat doorgebroken zon verleidde enkele groepjes tot een wandeling over het kazerneterrein. Wij zagen in de werkplaatsen  'n pracht aan materialen. Wat hebben wij "toen" veel gemist. "Toen" was het aldoor improviseren. Hoe moeilijk de omstandigheden ook waren, we fiksten het. Alle opdrachten werden uitgevoerd. Heden ten dage zijn we daar nog trots op.
Een gezamenlijke, goed verzorgde Oosterse maaltijd bracht ons naar het einde van deze fijne dag.


Tot slot wil ik misschien namens alle 31 en 32 AAT-ers de organisatoren bedanken voor 't vele werk om deze dag te organiseren en tot een goed einde te brengen. Sobats, besef dat 't veel werk en tijd vraagt.
Ook dank aan de Cdt. Majoor Tummers, ( in hart  een AAT-er) die door zijn aanwezigheid en inbreng cachet aan deze dag heeft gegeven.
And last but no least: veel lof aan de mannen van de bar en vooral van de keuken. Bedankt mannen.

TOT WEERZIENS

Hans van Oirsouw
'B" plt 32e C  AAT

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

jan Baas | Antwoord 25.01.2012 22.53

ik heb met belangstelling de site bekeken, zelf was ik van het 4e bataljon Garde regiment Prinses Irene, wij waren eerst in de sector Semarang

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

15.07 | 22:06

‘Herinneringen van Appy’ is de biografie van Bert van Regteren, waarin hij o.a. vertelt over zijn marinetijd in Indië. Belangstelling? Zie www.boekenluik.nl

...
07.07 | 17:51

Ik was in '48 en '49 o.a. oudste officier op marine zeesleepboten en aan boord was de situatie anders dan hier aangegeven werd. Dr.W.S.Vrijlandt. Ltz 2 OC KMR

...
17.05 | 15:54

ik ben op zoek naar mijn broer thuis komst van indee was matroos op schip naar indeien j ohannes martinus de groot geb 20-6-1926 te ammerzoden
met welk schip

...
04.05 | 22:42

ben op zoek naar gegevens over Ruud Braat.
was destijds luitenant bij dienst welzijnszorg.

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE