Weerzien met Indonesia

De oom, en tevens naamgenoot, van mijn vader ligt begraven op Menteng Pulu

"Zoals ik op onze laatste reunie, 25 april 1987. al vertelde ging ik voor tien dagen naar Indonesië en zou daar iets over schrijven als dat bezoek achter de rug was. Dat heeft inmiddels plaats gevonden en wel van 20 tot 30 Juli j.l.
Ja, menigeen zal zich wel de vraag stellen, 10 dagen, is dat niet een beetje kort? Inderdaad was dat zo, maar we hebben toch genoeg indrukken op kunnen doen al was het zeer vermoeiend.
Ons bezoek hield o.a. in: Menteng Pulu, waartoe wij in de gelegenheid waren door de directeur van de Oorlogsgraven-Stichting, Dhr. Smagge en echtgenote. Wij zijn door hun ontvangen en begeleid. Alle hulde voor dit echtpaar, dat ons harverwarmend heeft ontvangen in hun huis.
Daarna een rondleiding over de Erevelden Menteng Pulu en Ancol, waar bloemen werden gelegd bij graven van familieleden, oude makkers en bij de laatste rustplaats van onze Generaal Spoor. Ja, en bij het graf van Spoor sta je dan een ogenblik stil en in gedachten verzonken, je herdenkt zo al je makkers met wie je hier lief en leed hebt gedeeld. En dan de vraag die ons al jaren lang parten speelt....
Dat onze makkers niet vergeten worden, dat is te zien aan de keurig onderhouden Erevelden daar in dat verre Insulinde. Ancol doet iets vreemd aan. Om daar te komen, moet je eerst door een groot pretpark heen. Nog vreemder is het als je bedenkt dat wij het vroeger zo kenden als een stuk moerasland. Je miste de apen die daar toen massaal aanwezig waren en zich ophielden langs de weg naar Tandjong Priok. Geen bomen meer, geen apen meer, alles verjaagd door de bevolking en het overdrukke verkeer. Ja...verkeer dat rijdt in rijen van 8 en 10 breed. Wij als westerlingen houden onze harten vast; als dat maar goed gaat!
Reken maar van YES, want iedereen houdt rekening met elkaar. Wel wordt er veelvuldig van de claxon gebruik gemaakt, vermengd met geluid van scheurende scooters en bromfietsen. Hele families zitten op die dingen, 3 of 4 personen, Ja, dan vraag je je af...hoe kom ik veilig aan de overkant, zonder zelfmoord te plegen?
Op de Antiekmarkt (Djalan Surabaya), daar gebeurde het: een knaap van misschien een jaar of 8, stortte zich midden in het verkeer, stak zijn handje op als een volleerd politieman en zie: het wonder geschiedde! Al het verkeer stopte!
Allemaal de handen buiten boord met de bekende op-en-neer beweging en het verkeer stond stil. Als je in Amsterdam de euvele moed zou hebben om daar zo over te steken, gegarandeerd dat je plat gereden wordt.
Het wagenpark bestaat daar grotendeels nog uit verouderd materiaal. Herhaaldelijk zie je dan ook dat er reparatie uitgevoerd wordt langs de weg. Er wordt gereden op banden waar nauwelijk of helemaal geen profiel op zit. Waar hier over gesproken wordt, is daar al, ze worden aan de lopende band gemaakt, namelijk Tolwegen. Zoals ik al neer schreef, Jakarta barst uit zijn voegen. Er bevinden zich, naar ik mij heb laten vertellen, zeven miljoen inwoners in Jakarta. Dat is de helft van de Nederlandse bevolking. Ja, natuurlijk brengt dat een hoop problemen met zich mee! Denk eens aan die bergen afval, die nog steeds gedumpt worden in de kali's. Hotels bouwen kunnen zij daar ook, ze worden uit de grond gestampt. Het lijkt  Benidorm wel. Er staat ook een monument, een zuil met een vlam van 35 kg puur goud: alleen hij weegt nu nog maar 32 kg. Dat komt door de overvloedige regens, er schijnt dan iets vanaf te spoelen.Volgende keer ga ik in de moesson-tijd, misschien kan ik dan mijn vliegreis terug verdienen.
Hotels en bussen waren goed, meestal met airconditioning., maar dat had ook een nadeel. 10 dagen is te kort om te acclimatiseren, uit de kou tegen die muur van warmte, je kon er zo tegen aanleunen.
Dat was 40 jaar geleden toch wel anders! 't Was toen ook wel warm, maar we konden ons aanpassen. Je had toen ook meer kontakt met de bevolking en de natuur. Daar waren de dagen nu te kort voor.
Maar gelukkig kregen we de tijd om een frisse neus te halen in Bandung. Om nooit te vergeten dat bezoek aan Kampong Padasuka, waar schoolkinderne onder leiding van Pah Udjoh, Anklung muziek ten gehore brengen. Deze instrumenten zijn gemaakt van bamboe.
Van Bandung vertrokken we per trein naar Djocja, waar wij de Zilversmede en Batikfabriek bezochten. Het deed je wel weer wat om de kinderen "Tabeh Tuan" en "dag Meneerrr" te horen zeggen.
Snel, heel snel waren deze 10 dagen voorbij, nog eenmaal naar Menteng Pulu en Pasar Antiek, waar je dan ook van alles kunt kopen, enfin gaat u zelf maar eens kijken. Maar neem er dan de tijd voor. Vergeet vooral de Anklungvoorstelling niet. Ik zelf denk er nog eens aan om met de LRC op stap te gaan naar dit oh, zo mooie land. Het is op te brengen, je moet alleen een sigaret minder roken, TV en video de deur uit en het zal waarachtig wel gaan."

Groetjes van Barend

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

15.07 | 22:06

‘Herinneringen van Appy’ is de biografie van Bert van Regteren, waarin hij o.a. vertelt over zijn marinetijd in Indië. Belangstelling? Zie www.boekenluik.nl

...
07.07 | 17:51

Ik was in '48 en '49 o.a. oudste officier op marine zeesleepboten en aan boord was de situatie anders dan hier aangegeven werd. Dr.W.S.Vrijlandt. Ltz 2 OC KMR

...
17.05 | 15:54

ik ben op zoek naar mijn broer thuis komst van indee was matroos op schip naar indeien j ohannes martinus de groot geb 20-6-1926 te ammerzoden
met welk schip

...
04.05 | 22:42

ben op zoek naar gegevens over Ruud Braat.
was destijds luitenant bij dienst welzijnszorg.

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE