Ode aan de A.A.T.

Geachte redactie,

Na ruim 30 jaar zijn wij, ex-Kpl. F. Petry, sld. F. de Rijk en mijn persoontje, er achter gekomen dat er door 32 A.A.T. reünies gehouden werden. Met zijn drieen hebben wij wel geregeld kontakt gehad en gesproken over een dergelijke reünie. Maar wij behoorden tot de vergeten groep, en zo moeten er nog meer zijn die in Amsterdam wonen, o.a. Herman vd Put (chauffeur van Dumpy). T. Bijl en van Dam. Tot voor enige maanden terug F. Petry Hilaris van het B-peloton tegenkwam, en zo de bal aan het rollen bracht, met als resultaat dat wij contact opnamen met de S.L.R.C. Ook ben ik het bezit van de boekwerkjes die onlangs van de A.A.T. verschenen zijn, maar wat mij opvalt is dat er zo weinig over de 32e cie. AAT bekend is. Behoudens de artikels van de Lt. Braicks en een verslag van de serg. Brilman komt er weinig naar voren. Graag had ik iets gelezen hoe het de voormalige cie.comdt. de kapitein van Deventer is vergaan. Tijdens een konvooirit van Madioen naar Soerabaya liep de jeep van de kapitein voor Kertosono op een mijn, waarbij hij oogletsel opliep. Zelf reed ik als tweede wagen achter de jeep toen ik diverse onderdelen als de motorkap en de spatborden de lucht in zag vliegen! Dat beeld is mij altijd bijgebleven, zelfs na 31 jaar. Bij nadere controle van het wegdek bleek namelijk dat er nog diverse granaten en ander springtuig in de weg zat en waar al verscheidenen voertuigen over heen gewalst waren. Van sommige projectielen was het metaal van de granaatkoppen finaal blank geschuurd door de banden. Dus ongelooflijk veel geluk gehad! Het was trouwens een van de konvooiritten waar wij altijd moeilijkheden konden verwachten, en wel het traject tussen Kertosono,Djombang en Njandjoek. Wie van jullie kent de beruchte Kampong Barong niet, links van de weg achter de spoordijk, richting Djombang-Njandjoek. Die plek was altijd goed voor een paar sniperschoten,  welke gelukkig nooit doel raakten. Daar ik vele keren als Brenschutter meereed kon ik de weg wel dromen, meestal was een salvo door de klapperbomen wel voldoende om de schade beperkt te houden en de tegenstander te beletten gericht vuur te brengen. Ook achter Malang was het altijd raak, waar wij richting Welingi Blitar Kediri reden en plotseling in een dorpje terecht kwamen met de Japanse en de roodwitte vlag in top en volop leuzen op de muur. Enige kilometers verder liep toen een wheapon carrier van ons op een mijn, midden op een brug, en enige honderden meters verder zagen wij de extremisten in het veld lopen met volledige bewapening, die naderhand stelling namen langs de kali om ons onder vuur te nemen. Toen kwam er een van onze Brenschutters in actie met als resultaat dat het weer gauw rustig was. Zelf was ik in het bezit van een stengun, waar je al heel weinig mee kunt uitrichten.
 Tot slot wil ik nog de rit vermelden, alweer in de buurt van Njandjoek, waar wij tijdens een oponthoud vanaf een Chinees kerkhof werden beschoten. Nadat wij positie hadden gekozen om de plaats te lokaliseren, werd er links achter mij plots vuur uitgebracht met een automatisch wapen(Bren). het geen resulteerde dat ik bij terugkomst in Soerabaya enige dagen totaal niets meer kon horen. Degene die dit leest en zich kan identificeren met dit voorval, wil die contact met mij opnemen? Het een en ander is misschien nodig voor de Militaire Pensioenraad inzake aanvullend militair pensioen, daar ik vorig jaar als burgerchauffeur bij Defensie totaal ben afgekeurd.
Laat eens wat van jullie horen en schrijf ook eens over je lotgevallen en naweeën die je ondervonden hebt, want zoals ik al schreef is er bitter weinig van de 32e Cie. AAT bekend. Misschien vind dit wel zijn oorzaak in de diverse commandowisselingen die wij sinds 1947 (Semarang) ondervonden hebben. Bij dit schrijven laat ik nog een gedicht oftewel een ode aan de A.A.T. vergezeld gaan. Dit is door mij toen overgeschreven uit het V.D.T.-blad of mogelijk uit "Wapenbroeders".
Mij heeft het persoonlijk aangesproken, zodat ik het al die jaren bewaard heb.

Wij hebben de weg en de weg heeft ons.
Tot de laatste veer ons breekt.
En wij weten wel, als w'eenmaal gaan,
Er geen mens ons hulde spreekt.....
Dienaars van het leger, de trots van de weg.
Is het enkel of meer dan een naam?
Maar laat ons de weg en de wagens maar
En als toegift de zwerversfaam.
In het orkest van de Divisie zijn wij
Maar een schelle, soms valse toon
Al lijkt zij wat monotoon.
Van zijn een naar zijn vier, in een wolk van stof,
Is het knalpijpconcert in het groot
En zolang als die tonen nog zuiver zijn,
ZIngt het gas ons tussen plank en poot.
Ons dansen de Kampongs in het stof voorbij
Aan de huiven van het wegconvooi.
Wij noemden ze Truus, Sjoukje, Wil, Marie;
Wie weet wat ons dat beduidt
Nu zijn ze voor ons het dierbaarste bezit
Als voor de zigeuner zijn luit.
Ah, de voet op het gas en de knuist aan het stuur
En de weg en de gaten in het oog
Zo daveren wij in colonne voorbij
Langs de weg in de bergen omhoog.
Soms wordt men wel moe, en men kankert en vloekt
Totdat het weer moet...en men gaat
En als de colonne weer stuift en weer bromt
Ach, dan is men weer lachend soldaat....
Het kan wezen, dat als die duizend mijl
Slechts voeren naar die ene plek,
God, wees dan de anderen thuis nabij.......
Als het schot door de voorruit trekt.....
Voor ons is Oost-Java een lange weg
Meestal slecht, en geen brug is normaal
De mensen duimen of kijken wat schuw
En de kippen gaan aan de haal
Ja, wij hebben de weg en de weg heeft ons
En wij gaan weer.....de claxon is schel,
't is goed zolang de boot niet vertrekt
Ach, zolang pruimen wij het wel!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Marjolein Kraijenbrink | Antwoord 27.12.2012 20.58

Kapt. R. v. Deventer verloor idd een oog. Mijn vader kapt. E.Krayenbrink en hij zijn tot lang na hun terugkeer uit Indië bevriend gebleven.

Astrid van den Elskamp 02.01.2013 21.54

Marjolein, dank je wel voor de aanvulling op het artikel van mijn vader. Mijn vader zal het niet meer weten, maar ik ben er blij mee.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

15.07 | 22:06

‘Herinneringen van Appy’ is de biografie van Bert van Regteren, waarin hij o.a. vertelt over zijn marinetijd in Indië. Belangstelling? Zie www.boekenluik.nl

...
07.07 | 17:51

Ik was in '48 en '49 o.a. oudste officier op marine zeesleepboten en aan boord was de situatie anders dan hier aangegeven werd. Dr.W.S.Vrijlandt. Ltz 2 OC KMR

...
17.05 | 15:54

ik ben op zoek naar mijn broer thuis komst van indee was matroos op schip naar indeien j ohannes martinus de groot geb 20-6-1926 te ammerzoden
met welk schip

...
04.05 | 22:42

ben op zoek naar gegevens over Ruud Braat.
was destijds luitenant bij dienst welzijnszorg.

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE